Salazar Haklı Beyler! - Futbol Hayatın Neresinde?

Burak Yıldırım. Kalbinden bıçaklanarak öldürüldü. Üzerinde fenerbahçe forması, katilin üzerinde de galatasaray forması vardı. O günden beri bütün haberlerde ismini duyuyoruz rahmetlinin. Spor programlarında, gazetelerin spor köşelerinde Burak Yıldırım üzerinden barış, hoşgörü, dostluk güzellemeleri yapıp şiddeti lanetliyorlar.
Bir spor, iki takım. Bu takımlar ekonomik anlamda inanılmaz güçlüler. İkisinin de tarihi 100 yıldan eski ve hitap ettikleri çok geniş kitleler var.
Peki ne işe yarıyorlar? 
Eğlendiriyorlar. Bu takımların dünyadaki tek olayı bu. Daha fazla anlam yüklemeye hiç gerek yok. Onlar sadece eğlendirmek için varlar. Bunun yanında da çok iyi birer araçlar. Ne için mi? Radikalizmi ve taraflaşmayı kanalize etmek için. Kitlelerin örgütlenme, aidiyet, sahiplenme eğilimlerini sonuna kadar karşılayan yapılar yani. Üstelik bir de bu yapılanmalara eğlence dışında her türlü kavram da yüklenince tam bir kaymaklı ekmek kadayıfı çıkıyor ortaya.
Bakın kulüplerimize yüklenen anlamlar;
- Halkın takımı,
- Şeref timsali,
- Cumhuriyet,
- Avrupa Fatihi,
- Aşk,
- Uğrunda ölünecek şey.
Şimdi bir daha okuyun o listeyi. Bir düşünün. Hayatınızdaki kaç insan için kullandınız bu kadar büyük söylemleri? Ne kadar az değil mi, belki de yok hatta. Ama bu kulüpler için sorgusuz sualsiz kullanıyoruz toplumca. Hatta o derece ve öylesine ki bu kendi yüklediğimiz kavramlar uğruna birbirimize karşı kutuplaşmaya başladık. İdeolojilerimiz ve inançlarımız futbol kulüplerimiz oldu. Buradan siyasi bir şey çıkar mı? Bence çıkmaz ama insanlık adına çok fazla şey çıkar. Bilinçaltındaki bir çok şeyi tatmin eden futbol artık evrilmiştir. Önceleri kimseye bir zararı olmayan taraftarlık futbolun vahşice endüstriyelleşmesiyle birlikte bambaşka bir boyuta evrildi bizim geri kalmış ülkemizde. İslam Çupi'ler, Metin Oktay'lar, Baba Hakkı'lar bir daha gelmeyecek arkadaşlar. He bugün gelseler onlar da radikalleşirdi.
Bakın büyük takım oyuncularımıza, büyük takım yöneticilerimize. Birbirinin gözünün içine baka baka annelerine küfür ediyorlar. Milyonlarca taraftarı olan kulüplerin başkanları sanki mahalle takımının başkanıymış gibi, kitle psikolojisini hiç hesaba katmadan bir "borsa spekülatörü" edasında konuşabiliyorlar. Birbirlerine olmayacak laflar söyleyip kitleleri ayrıştırabiliyorlar. Biz de bunlarla vakit harcıyoruz. Hatta vakit, enerji ne varsa hepsini birlikte harcıyoruz. Devam edelim. Bu esnada hayatta çok acayip şeyler oluyor. Onu da boşverelim.