Sıradanization

Kendisinden önce, zamanın özüne saygı duymaktan vazgeçti insan. Hem de ne zaman oldu bu lanet olay biliyor musunuz? Kuyruklu yıldızı görüp de dilek tutan ilk lavuk, arkadaşına bunu anlattığında. Arkadaşı da başkasına derken büyüdü tabii muhabbet. Oysa ki o yıldız kaydığında ohooo kim bilir kaç kuşak akraban henüz doğmamıştı. Ama o ilk kişi ne yaptı? Gitti kendisine yonttu bunu. Hiç acımadı. Sonra olanlar oldu zaten.
Doğayı da kendinden hesapladı mesela. Neyin ne olması gerektiğine karar verici tek merci olarak kendisini gördü. Hangi türün hayatta kalıp, hangisinin yok olacağını belirledi. İnsan böbreği daha rahat etsin diye karaciğerini aldırır mı? Aldırmaz. Çünkü bu insanı öldürür, hem de hemen. Doğaya karşı bunu yaptı, yapıyor. Neden biliyor musunuz? Çünkü bunu yaptığında hemen ölmüyor. Kendi türü rahat etsin diye diğer türleri yok ediyor. Ancak unuttuğu bir şey var. Biz aslında aynı zincirin halkalarıyız. Acısı çıkar yani bunların.
He diyeceksiniz ki bu kafanın acısı çıkmadı mı? Hem de nasıl çıktı. Doğa konusunda kendinde bulduğu hakkı başka insanlar konusunda da buldu insan. 1 ve 2. Dünya Savaşları'nda toplam 70 milyona yakın insan öldü. Peki bu savaşın kararını veren insanların sayısının, ölen insanların sayısına oranı nedir? Onu da siz tahmin edin. Düşünsenize, insanlar öldü. Kafaları koptu, mermiler ağızlarından içeri girdi, kolları koptu, göğüsleri süngü darbesiyle açıldı, küçücük bebeklerin gözleri yandı. Rahatsız oldunuz değil mi? Peki hergün leblebi yemekten bahseder gibi savaş gerekliliklerinden falan bahsederken de rahatsız oluyor musunuz? İşte o savaşlarda bunlar oluyor.
Yapmayın. Kendinizi hayatın merkezine koymayın, çünkü orada değilsiniz. Hiç birimiz değiliz, hiç kimse değil. Kimse kendini orada görmezse ne kadar güzel olur her şey, düşünsenize. Ama işte hepimiz kendimizi oralarda düşününce, olmuyor. Olmadı, olmayacak. Hİçbirimiz süper kahraman değiliz ama bize öyleymişiz gibi davranılsın istiyoruz. Oysa süper kahramanlar bile yeri geldiğinde bizim gibi takılıyor. Baksanıza şirinliklerine.
Boşverin ya, siyaset konuşmayın mesela biraz, roman konuşun. Savaş filmlerini bir sepete atıp, barışın ve özgürlüğün filmlerini seyredin. Nefret etmeyin, aşık olun. Sıradan hissedin. Sadece bu kadar ya. Sıradanlığı kabullenin. Tür, aile, cins, birey vs olarak. Ait ve sahip olduğunuz ne varsa, işte onun dünyanın sadece küçücük ve muhtemelen iplemediği bir parçası olduğu gerçeğini kabullenin. Belki o zaman işler gerçekten yoluna girer. En azından eminim ki, denemeye değer.