fantom necmi ve süheyla teyze

ben öyle felsefe sosyoloji bilmem. kendimce insanlara bakıp öyküler yazarım. yazarım dediysem, bitiririm demedim. yarım kalır yazdıklarım. derin aşklarım, büyük ayrılıklarım olmadığından olsa gerek pek aşk meşk de yazmam. yazamam yani. zaten cemal süreya’nın üzerine yazdığı bir şeyi tekrar konu edinmeyi hadsizlik gibi görürüm kendimce.


yaptığım işler, söylediğim sözler, gördüğüm düşler arasında “iyi” çok azdır. neyse ki vasatlık enflasyonu olan ülkemizde aradaki kötüler de para edebiliyor. yaşamak için gerekli parayı da bu şekilde kazanıyorum. “iyi” yaptığın ne var diye sorarsanız (sormayacağınızı bildiğimden böyle yazdım) insanları izlemek derim. insanların günlük yaşamlarını, konuşmalarını, bakışlarını gözlemledikçe ufku açılıyor insanın. twitter’da hesabı olmayan, fenomen denince aklına bir bok gelmeyen, “like ettim abi ben seni” deseniz “siktir git lan kimi yalıyon sen?” diyecek insanlar bunların bir çoğu. yani sosyalleştiğimizi sandığımız ancak mevcut ülke koşullarında kitlesel olarak yalnızlaşıp sokaktan yalındığımız o meşhur medyamızdan pek de hoşnut değiller. henüz derinlik sandıkları o sığlığa bulaşmayan afili tipler yani. inceden bir hoşnutsuzluk gezse de alın çizgilerin de, yanındakine çay ısmarlamamayı ayıp sayan insanlar bunlar. örneğin siverekli fantomnecmi. kadıköy bahariye’ye çıkarken dükkanı var. 1 liracı gibi bir şey. bir sözü hala kulağımdadır: “anaya babaya küsülür, beşiktaş’a küsülmez. itlik yapmayın.” kral adam. ya da yan komşu süheyla teyze. sen 2 3 kişi paylaşsın diye edebiyatın ruhuna salavat getirirken mahallenin en ince haberlerini mahalleliye ulaştıran hani.


işte bizim necmi abi ve süheyla teyze’ye sorsan sana öyle şeyler anlatır ki dumur olur kalırsın. çünkü biz aslında büyük büyük kavramlarla, sözlerle takılırken o adam, o kadın 2 tane ince mevzuyla hayatı anlatıyor. ben sıkıldım abicim. ben artık kavram duymak istemiyorum. anlatmak da istemiyorum. işte o yüzden bir süreliğine burada fantom necmiyle süheyla teyzenin anılarını yazacağım. esen kalın.